MEMORIE: ‘Vetëm kultura e dija të bëjnë të lirë’

• IN MEMORIAM pë profesorin e frëngjishtes në Gjirokastës –

Nga Ylli ASLLANI

Dedikim Z. Petro Isufi, pedagogut tonë të gjuhës dhe qytetërimit francez.

Në Gjirokastrën e gjysmës së dytë të shekullit të XX –të, në Liceun e Qytetit, te ndërtuar pothuaj 100 vjet më parë nga francezët, vetëm arkitektura e godinës dhe Z. Petro kishin ngelur ende mishërim i kulturës perëndimore. Në qytetin tonë të çuditshëm socialist Profesori ishte bërë proverbial në sjelljet, shije, veshje, stil jete, korrektësi dhe standard pune duke personifikuar kështu civilizimin e lëndës që na mësonte.

Me thjeshtësinë e vet, finesën, mënyrën e kulturuar të jetesës dhe cilësitë e tij të veçanta na kujtonte thënien e Balzakut se ” kjo botë e madhe rrotullohet rreth gjërave te imta “Pas sharmit dhe elegancës së tij, në klasë ai shndërrohej në një makineri të pandalur dijesh e përkushtimi për nxënësit! Për këtë arsye na kishte tërhequr në botën e tij virtuale të cilën ne mezi prisnim ta kontaktonim në çdo orë të frëngjishtes.. .Profesor Petro nuk ishte moralist, nuk parapëlqente të merrej me politikën e ditës, prandaj ai predikonte vlerat universale njerëzore… Vetëm kultura e dija të bëjnë të lirë, porosiste herë pas here.

Patriotizmin dhe arsimin ai e konsideronte jetik, por edhe modë për brezin e ri, qytetarinë – aleate të progresit dhe injorancën – armik të atdheut.Atdhedashuria e tij ishte realiste, pa partishmëri, jo patetike dhe tepër moderne…E vlerësoj mësuesin tim sa herë flitet për integrimin ne BE, si dhe nevojën e plotësimit të standardeve qytetare evropianë në jetën e përditshme… “ Nuk mund të njohësh gjuhen e kulturën e të tjerëve pa njohur kulturën tënde…”, përsëriste shpesh.Predikonte një të ardhme nëpërmjet punës dhe arsimimit, përkundrejt dembelizmit e teorive bosh!

Dita e tij fillonte një orë para orarit zyrtar dhe nuk ndalte deri në orët e vona të mbrëmjes. Ishte profesionist i shkallës superiore dhe kishte metodën e tij të mësimdhënies, larg skematizmit të kohës. Me një rritëm të paparë çdo ditë ai kalonte qindra nxënës në filtrin e imët të vlerësimit dhe induktonte tek ata njohuri, dije dhe civilizim.

Nuk e shprehu kurrë me fjalë zhgënjimin që ishte rikthyer nga perëndimi( si kulturë të menduari) në një diktaturë, sepse nuk e konsideronte produktive. Edhe pse në fakt, kjo ndihej në çdo hap të tij elegant që hidhte në kalldrëmet e qytetit gri. Z. Petro na fliste pambarimisht për studimet dhe vitet e rinisë të jetuara ne France e më pas në Stamboll, duke theksuar se popujt e përparuar e pregatisin vetë të ardhmen.

E donim te gjithë, pasi ai nuk kishte zgjedhur mllefin për të sfiduar realitetin, por edukimin qytetar, modelin e jetesës dhe evokimin e rrethanave të një shoqërie ndryshe… Fjalori dhe mendësia e tij e hapur nuk u deformua për asnjë cast nga rrethanat e kohës, pavarësisht sjelljes së tij të kulturuar. Ndaj ai do te konsiderohej prej gjimnazistëve gjirokastritë si e vetmja dritare nga ku mund te shikonim një model dhe realitet ndryshe nga ai qe na ofrohej…E kujtoj më shpesh tashti qe nuk është më! Sidomos kur afrohet ndonjë përvjetor i Gjimnazit, dhe sa herë më duhet të flas gjuhën qe na pat mësuar…///