Niko Nino i Piqerasit.

Nga Miho GJINI

SHËRIM TË SHPEJTË NIKO NINO! Edhe qyteti të duket “BOSH” kur të mungon një mik a shok i dashur,me të cilin këmben dy fjalë, pi një kafe a bënë një lojë domino. Pa le kur vete në fshat dhe nuk e gjen atë, mikun e shokun, me të cilin koha ecën e zvogëlohet, edhe pse jeta rrëshqet e ikën…

E kam fjalën për Niko Ninon, Kryeplakun e Piqerasit,që dikush e quajti “Regjisori i madh i fshatit të vogël” dhe kështu i mbeti, megjithse bëhej fjalë për estradën e Piqerasit , kur u krijua edhe këtu “Vatra e Kulturës”, me tabelat e “Emulacionit Socialist”, me shfaqjet e estradës amatore, po edhe me mbrëmjet e vallzimit, për të rrëfyer kështu “se sa e gëzuar qe jeta e re në koperativën bujqësore”, kur gjithçka i qe dorëzuar Shtetit, gjer edhe pulat e shtëpisë!.

Dhe , prej kësaj gënjeshtre, Nikoja do të shpëtonte vetëm me rrëzimin e Shtetit të Diktaturës, kur vajti në Greqi të punonte për veten, atje ne Kretën e largët. Dhe që do të “hiqte dorë” edhe nga “estrada e një jete”! Pikërisht ky njeri më mungon përsëri…Se jeta “nuk ndrin përherë”…Se ka edhe lodhje, tërmete e pandemira! Herën e parë e kishin çuar me elikopter në Tiranë, herën e dytë në Spitalin e Janinës dhe herën e tretë po ashtu. S’ka disa ditë që është përmirësuar e është kthyer, po ja që apartamenti i tij ndodhet në katin e pestë të një pallati, nga ato që ndërtuan vullnetarët e Rinisë që hapën taracat në mal, me porosi të Çu En Lait!

E unë nuk ngjitem dot gjer atje, si nëpër re! Nofta edhe prej një frike që nga fëmijëria ime, kur u ngjita gjer ajte larte, nëpër ca shkallë të drunjta të shtëpisë së tyre të vjeter, i veshur me roba karnavalesh e Bab Nini na trëmbi aq shumë , sa e pashë veten në fundin e shkallëve, me një rrokullimë të lemerishme…Ndërkohë që ai, nuk e ndjen veten aq mirë sa të zbres poshtë, në “Bar Bufe Piqerasi” e të bëjmë ndonjë lojë domino, si pleq që jemi, ai Krye Plaku e unë plaku “Kiu -Fiu”,-sikundër më quan Fabulisti Gjivogli, që më ra edhe mua “rrufeja” e u shtrova 8 muaj më parë në një Spital të Athinës, kur edhe për pak do të “ikja në botën tjetër”! Po “Arëza” thotë së më kishte kthyer ajo nga “Katunishta”, kthesa e përroit, që nuk është më shume se “një vrap pele” nga Varrezat e Shtodhërit.

E që tani i lutem Zotin, edhe pse e di që nuk ka asnjë ZOT në qiell, përveç përfytyrimeve tona,që të ma “shërojë sa më shpejtë” Niko Ninon dhe të ma sjelli në tryezën e muhabetit, të kafesë e të dominos, atje,përbri pallatit të tij, pa e shkelur tani porosinë e mjekut, kundër rakipirjes,” pa recetë e doganë”, sikundër edhe na kishte ndodhur, para arrdhjes së një elikopteri në Piqeras për Nikon në Piqeras, si edhe Ambulanca e Urgjecës në shtëpinë time në Athinë, pasi kisha fapsur një gjysmë shishe me raki kumbulle të zier dy here, atje në Dibrën e Madhe…Ku luhej edhe “teatri ynë i rradhës”…Po shërohu, sa më shpejtë, o NIKO NINO! Piqeras, më 3 gusht 2022.///