Thimio Çoho i Muzinës.

Nga Panajot ZOTO

Personi në këtë fotografi është Thimjo Çoho, i njohur ndryshe edhe si bletari nga Muzina, apo poligloti.

I ulur përballë tij në verandën e shtëpisë ku ai banon, në Muzinë, në këtë mëngjes maji, bisedojmë për Muzinën dhe muzinjotët në shekuj deri në ditët e sotme. Për ata të paktë të moshuar që kanë mbetur në fshat pas ikjes së madhe dhe pritjen e përditshme të tyre me sy të përlotur,tej dritareve …Të gjithë kanë ikur dhe kjo është dhimbja jonë- thotë

Shumëkush tjetër, me intelektin e tij, me zgjuarsinë dhe mpreftësinë në interpretimin e situatave të sotme, me dijen dhe nivelin e tij kulturor, do ta konsideronte humbje qëndrimin, si ai, në fshat, të merrej me bletari e me gjithëçka tjetër që i duhet përballimit të jetës këtu. I kishte shanset dhe ofertat për t’u larguar,për ta braktisur këtë jetë të vështirë,por jo! Ai qëndroi dhe mbeti stoik në bindjen e tij.I dashur për çdo kënd në fshat,i respektuar dhe i nderuar.

Thimjua ka merituar shumë më shumë dhe nuk ka fituar ç’i takon nga jeta , që shpesh është treguar e ashpër me të.Por nuk ndjehet i ligshtuar sepse është i ndërgjegjshëm për çka thotë një dijetar, se”Më mirë është të meritosh e të mos fitosh, sesa të fitosh e të mos e meritosh”. Asgjë në jetën e tij të gjatë, nga rinia e hershme e deri sot në të mbi 80-tat, Thimjua nuk ka fituar pa meritë. Edhe emrin që ka si njeri i dijes e ka me meritë, të fituar me punë e lexim, ç’ka e vërteton edhe biblioteka e tij në qindëra tituj librash.

Flet në greqisht, gjermanisht, frengjisht, spanjisht etj. Flet si historian, si gjuhtar, si politikan, si psikolog,por edhe si bletar e vreshtar. Bën gjithçka: shoqëruesin e turistëve që vinë në Sarandë dhe cicëronin ne Butrint a vende të tjera të trashëgimisë kulturore e historike, bujkun, pemëtarin dhe mjekun popullor për ruajtjen e shëndetit të tyre. Njeh gjer në detaje sekretet e botës së bletëve,por dhe ato të rritjes së një peme, të ripërtëritjes së botës bimore dhe mbrojtjen e tyre nga agjentët natyror.

Sot, më tha tek bisedonim për shumëçka këtë mëngjes maji në verandën e shtëpisë së tij, mir është të bësh një spërkatje të rushit. Pas shirave që ranë sëmundja e vrugut është prezente.. .. Pastaj, duke më shoqëruar në dalje të rrethimit të oborit, tha se ditë më parë kishte ngordhur qeni që mbante lidhur në kasollen e vogël pranë lasës.E kishte roje besnike.Lehte sapo nuhaste frymë njeriu që kalonte andej.Por vetëm kaq. Me të,thotë, ndjeheshim të sigurtë… ,dhe flet më tej me terma mjekësore për shkaqet e vdekjes së qenit, sikur të ishte veteriner. Po, po… gjithçka di dhe bën ky njeri energjik e i shkathët, trup imët por dijemadh.., Thimjua nga Muzina./sarandaNews.al///