VËZHGIM. Apel i fortë i aktorit të mirënjohur, Viktor Zhusti për godinën e teatrit të estradës në Sarandë.

Nga Vangjel AGORA

E PAFALSHME HESHTJA PËR GODINËN E TEATRIT TË SARANDËS DHE SHUARJA E FESTIVALIT NDËRKOMBËTAR TË BUTRINTIT

Uroj që ky DOKUMENT, t’ju flasë atyre që drejtojnë sot jetën e asaj parajse me emrin SARANDË, që veç jetës ekonomike, turizmit dhe zhvillimit rural… të ringjallin shpirtin krijues të atij qyteti, DIKUR, aq të begatë dhe në këtë fushë ! E pafalshme që, 40 vjet më parë, qyteti mirëpritej dhe vlerësohej në çdo konkurim e festival arti dhe sot, të vetmes sallë shfaqjesh, i ka zënë gojën një dryn i heshtur… por që flet dhe akuzon. Qyteti, ofron pejsazhin, detin, kuzhinën e pasur, kurdo e për këdo, por mund dhe duhet që pretendimet e tij, të ngjiten mbi kërkesat e stomakut… sepse (siç dëshmojnë dy librat tuaj, që meritojnë nderim e vemendja) ka në bazë një traditë të pasur dhe emra për tu kujtuar e nderuar si dhe të tjerë që akoma e mbajnë gjallë ! Dhe mbi të gjitha, akuzuese dhe gati-gati e pafalshme që BUTRINTI, kjo perlë antikiteti , sa joshëse aq dhe intriguese, pasuri kombëtare, që fati e solli të jetë në “protektoratin” e Sarandës, të mos shfrytëzohet si një supervlerë për turizmin e atij qyteti. FESTIVALI i Teatrit, kombëtar, mbarëkombëtar e ndërkombëtar, (dikur i nisur lavdishëm dhe i mbyllur me një heshtje të hidhur) duhet të kthehet në ngjarjen më të shënuar e të një rëndësie të veçantë për sezonin turistik të qytetit e kombit, siç ndodh në çdo amfiteatër të shtetit fqinj, ku prenotimet për shfaqjet e Festivalit të Madh, nisin me pranverën, sapo të shpallet dhe programi i tij. Sa për shëmbëll dhe jo krenim, rastisi, sivjet, në dy shfaqje të muajit korrik e gusht, (të prenotuara qysh në prill, pasi më von mbetesh nga fundi ose pa vend edhe pse amfiteatri në të lashtin EPIDAVRO, ka 15.000 ulëse) po i tregoja dikujt “sakrificën”, pasi kisha bërë 400 km (po aq dhe do kthehesha) vetëm e vetëm për të parë një shfaqje, por mu mbyll goja kur pashë drejtorin e Teatrit tonë Kombëtar që familjarisht, shoqëruar dhe nga një koleg të përkushtuar, vetëm për atë shaqje do udhëtonin më shumë se 1200 km… E, si për të na mbyllur gojën përfundimisht, ishin me dhjetra autobuzë turistash nga kontinentet e tjera dhe makina me lloj-lloj targash nga Ballkani… Kurse BUTRINTI ynë, QAN…

I nderuar Agora, për ta mbyllur uroj që përpjekjet e tua të vazhdueshme të shërbejnë si nxitje dhe zëri yt, mos bjerë më në vesh të shurdhër ! Përgëzime për librin !

I NDERUAR DHE SHUMË I RESPEKTUAR POFESOR ZHUSTI!

Ju falënderoj me përulësi dhe mirënjohje për fjalën tuaj të thellë, të ndjerë dhe të çmuar. Në çdo rresht që keni shkruar, ndjehet zëri i një artisti që e ka jetuar skenën, e ka ndriçuar dhe e mban ende gjallë me pasionin dhe ndershmërinë e rrallë që ju karakterizon.

Reflektimet tuaja nuk janë thjesht një koment mbi një libër; ato janë një thirrje e fuqishme ndërgjegjeje për të gjithë ne, por sidomos për ata që kanë në duar fatin e qytetit tonë, Sarandës. Keni vënë gishtin mbi një të vërtetë që dhemb: një qytet që dikur rrezatonte jetë artistike, sot mban të kyçur derën e vetme të teatrit — një dryn që hesht, por që njëkohësisht akuzon, siç e keni shkruar mjeshtërisht.

Ju e njihni më mirë se kushdo peshën që ka arti në shpirtin e një qyteti. Sepse një qytet nuk matet vetëm me dritat e lokaleve, hoteleve apo rrjedhën e turistëve, ai matet me hapësirat që i jep kulturës, me kujdesin ndaj traditës, me respektin ndaj rrënjëve. Dhe Saranda, me gjithë bukuritë e saj natyrore, meriton shumë më tepër sesa një zhvillim që ushqen vetëm stomakun — meriton të ushqejë edhe shpirtin.

Fjalët tuaja për mungesën e festivalit ndërkombëtar të “Butrintit” janë një trishtim i drejtë: një pasuri e paçmuar, një skenë e lindur nga shekujt, që duhet të ishte tempulli i artit të gjallë dhe jo një shtëpi që qan mungesën e shfrytëzimit të saj si supervlerë kulturore. Po aq të drejta janë edhe kujtimet tuaja të Epidavrosit — një shembull i gjallë se si respekti për artin mund të sjellë jetë, zhvillim dhe dinjitet.

Ju falënderoj për mënyrën si e keni parë mundin tim të vogël, për ta ruajtur e ringjallur historinë e artit skenik në Sarandë. Në fjalët tuaja ka besim, shpresë dhe një nxitje që më jep forcë për të vazhduar. Nëse zëri im arrin të trokasë në derën e institucioneve, kjo do të jetë edhe falë peshës së fjalës suaj dhe mbështetjes që ju dhuroni me kaq bujari.

Ju siguroj, profesor, se përpjekja ime nuk do të ndalet. Sepse Saranda e meriton teatrin e saj. E meriton ringritjen e artit. E meriton rikthimin e festivalit që dikur ishte krenari kombëtare. E meriton t’i kthehet dinjiteti kulturor, ashtu siç e ka pasur dhe siç e dëshiron një qytet që ka lindur artistë, kujtime, kujtesë dhe krijimtari.

Ju falënderoj nga zemra për përgëzimet, por mbi të gjitha për fjalën tuaj të drejtë dhe udhërrëfyese që është një vlerë e madhe për mua dhe për çdo njeri që beson se arti është frymë, jetë dhe identitet.

Me nderimin më të thellë dhe mirënjohjen më të sinqertë.///