Çehovi vazhdon ende të udhëheqë njerëzit në labirintin e jetës

– Novelisti dhe dramaturgu i njohur rus, Anton Çehov u lind në Taganrog më 29 janar 1860. I treti nga gjashtë fëmijë, Çehovi u lind në një familje me origjinë modeste, sipas teleclubitalia.it.

Që në fëmijëri ka njohur despotizmin atëror, siç e ka theksuar shpesh në shkrimet e tij. Në fakt, babai i zjarrtë fetar, por i dhunshëm i rrihte shpesh fëmijët e tij. Në 1868 ai filloi të ndiqte shkollën e mesme dhe një profesor i fesë, duke parë potencialin e Antonit, e këshilloi që t’i kushtohej satirës.

Kështu, Çehovi ishte në gjendje t’u afrohej autorëve si Molieri, Swift dhe Saltikov-Shcedrin.

Më 1873 zbuloi teatrin që kushtëzoi përjetësisht jetën e tij artistike. Në fakt, Anton Çehov, falë operës së Offenbach “La belle Heléne”, u interesua edhe për artin e aktrimit. Me vëllezërit dhe motrën e tij Maria, ai formoi një kompani të vogël që performonte në shtëpi para të afërmve dhe miqve dhe, kur nuk luante pjesët e suksesshme, Antoni filloi të improvizonte pikturat e para.

Gjatë periudhës universitare, Anton Çehov filloi t’u dërgonte tregime të shkurtra redaktorëve të revistave humoristike në Moskë, më në fund, pas disa refuzimeve, e përjavshmja “Dragonfly” e botoi në mars. Kjo shënon fillimin e një prodhimi në rritje dhe brenda tre vjetësh Çehovi botoi më shumë se 100 tregime të shkurtra dhe një roman.
Më 1884 ai mblodhi tregimet e tij më të mira në një vëllim.

Fama e Anton Çehovit erdhi më 10 dhjetor 1885. Pikërisht atëherë ai u prezantua me Aleksei Suvorin. Botues shumë i pasur, themelues dhe redaktor i gazetës më të rëndësishme ruse të asaj kohe, “Novoe Vremja”.

Komeditë e Çehovit përfaqësojnë një moment historik në dramaturgjinë e të gjitha kohërave. Në fillim të shekullit XX, regjisori Konstantin Stanislavskij përpunoi një metodologji të re të aktrimit në shfaqjet e tij, për të përshtatur artin dramatik në shprehjen e gjendjeve komplekse, të nuancave emocionale të personazheve në dukje të përditshme, por bartës të instancave që i atribuohen çdo qenieje njerëzore.

Kritiku i njohur Anatoli Lunaçarski thotë se shumë pak nga shkrimtarët e së kaluarës kanë qenë në gjendje të jenë kaq mendjemprehtë dhe kaq të pagabueshëm në udhëheqjen e njerëzve nëpër labirintin e jetës.

I pavdekshëm do të mbetet ai me veprat ”Zonja me kone”, ”Pulëbardha” apo ”Kopshti i qershive”.////