MEMORIE.Identitet. Tempulli i notit.

Nga Aleks GJINI

Kur shkoj në Sarandë pamvarësisht arsyes pse kam ardhur, fillimisht këmbët më sjellin këtu, këtu te ky ,”Tempull“,tek kjo pishinë e hapur ose siç i themi ne tek kjo Zadër.

Edhe pse në pamje të parë duket e heshtur, krejt e heshtur..mua më jep mundësinë e dialogut. Më kujton rrugëtimin drejt kohës së artë të sportit të notit,se si në gjirin e saj,të thjeshtë,kishte vënd për të gjithë, për fëmijët e çdo familjeje Sarandjote .

Ajo ishte mikpritëse dhe për të gjithë notarët e ekipeve të Shqipërisë duke ju dhënë atyre mundësinë të shpalosin vlerat cilësore…

Po në fund të dialogut shpalosi dhe ankesat, se i mungon “zhurma”e notarëve, i mungon brohoritja e sportdashësve…

Dhe dialogu mbyllet me ankesën :”Më kanë haruar”...

***

Pishina e notit “Esat Mamaca”, Zadra, ende ashtu e thjeshtë, ku me dhjetra e qindra notarë forcuan shëndetin,”skalitën” disiplinën sportive, përjetuan emocione të shumta në rrugëtimin cilësor për t’u bërë pjesë e periudhës së “Artë“..

.”Tempulli” jonë, një pjesë e identitetit të qytetit, sot i veshur me “vellon” e dritave shumëngjyrëshe të natës,duket shumë i bukur nga këndvështrimi si turist….

***

Një foto e viteve 1960-70, për të gjithë ata që përjetuan rrugëtimin stërvitor, emocionet si garues dhe akoma më shumë, emocionet si sportdashës, mbart ende jehonën e bujshme të fillimeve drejt periudhës së” “artë” të ekipeve të “Butrintit“,

Në këtë foto çdo sarandjot, diku atje, do të gjejë vehten, për të mbështetur kampionët e tij, të cilët ishin shumë, e shumë…

Kjo foto, qe sot ka emrin e një nga trainerëve më të përkushtuar, atë të Esat Mamacës, është një figurë me “Zë“, një zë që ankohet, për harresën , abandonimin që i është bërë këtij sporti…

Por është zëri dhe pena profesionale e Mjeshtrit të Madh, profesorit Xhorxhi Vasilit që kërkon me argumenta bindëse çmjegullimin dhe njohjen e vlerave të këtij sporti.

Profesor Xhorxhi, me një memorje të jashtëzakonshme ( mbasi ka qënë dhe pjesë e pandarë e këtij sporti), dhe duke grumbulluar me nikoqirllëk çdo material që fliste dhe vlerësonte këtë sport, dijti që këtë histori ta pasqyrojë në librin e tij “Mozaik noti në Sarandë”.

Klubi i sportit dhe bashkia mjafton të mbështeten në këtë libër , për t’i dhënë vëndin e merituar këtij sporti,për të vlerësuar figurat e sportistëve dhe trajnerëve, (sidomos të Stavri Cakës,që dha shumë dhe nuk mori asgjë).…

Një falenderim të veçant meriton dhe regjizori i talentuar Vangjel Agora,që me penën e tij i bën promovimin e duhur këtyre vlerave./SARANDANEWS.AL///